::‌ گنبدطلای امام رضا ::

مقدمه

تربيت عبارت است از شکوفا سازي استعدادها و جهت دهي آن به سوي کمال مطلوب.

تربيت ضروري‏ترين نياز انسان در زندگي است. انسان بدون تربيت صحيح ره به جايي نمي‏برد، نه از باغ زندگي خويش ميوه شيرين ‏مي‏چيند و نه کام انسانهاي ديگر را از ثمرات درخت وجود خود شيرين مي‏کند؛ و بالاتر آنکه نه به درک معناي انسانيت نايل مي‏آيد و نه به فتح قله‏هاي‏ رفيع انسانيت دست مي‏يازد. بدين جهت تربيت عاليترين هدف پيامبران و اساسي‏ترين ‏پيام کتب و اولين و ضروري‏ترين وظيفه والدين است.

ضرورت و اهميت تربيت، والدين را بر آن مي‏دارد که به اين مسووليت ‏بزرگ ارجي دو چندان نهند؛ براي ‏ايفاي درست آن خود را به صلاح و آگاهي از روش و فنون تربيت مجهز بسازند و با الگو گرفتن از مربيان موفق در انجام دادن اين وظيفه مهم بکوشند.

بي‏شک معصومان عليهم السلام موفق‏ترين مربيان و سيره قولي و عملي آنها مطمئن‏ترين الگو براي والدين در امر ظريف و پرپيچ و خم تربيت است. اين ‏مقاله بر آن است تا نکاتي از سيره تربيتي امام رضا(ع) در تربيت فرزند را يادآوري کند و گامي، هر چند ناچيز، در ترويج معارف اهل‏ بيت ‏بردارد.

سيره تربيتي امام رضا(ع)، با توجه به سفر آن حضرت به خراسان و دوري از کانون‏خانواده و نيز تک فرزندي چنانکه برخي از بزرگان قايلند بسيار قابل ‏توجه است؛ چرا که تربيت فرزند يگانه آن هم از راه دور شيوه‏اي خاص مي‏طلبد.